Katedra w Palermo

Portret użytkownika aborawska

Katedra w Palermo jest wspaniałym połączeniem różnych stylów architektonicznych, z licznymi inspiracjami ze sztuki Wschodu. Widok bogato zdobionej fasady kościoła otoczonej palmami i śródziemnomorską roślinnością na długo zostaje w pamięci.

Historia katedry

Katedra została wybudowana w 1185 roku przez Waltera Ophamila, arcybiskupa normańskiego z czasów króla Wilhelma II Dobrego. Wcześniej w tym miejscu znajdowała się świątynia bizantyjska i meczet Saracenów. Pewne elementy średniowiecznego kościoła przetrwały do dziś, ale obecny neoklasycystyczny wygląd katedry to w większości zasługa przebudowy pod koniec XVIII wieku. Również z tego okresu pochodzi charakterystyczna główna kopuła oraz małe kopuły nad nawami.

Architektura katedry

Główna fasada zachowała wygląd z XIV-XV wieku. Pomiędzy wieżami znajduje się gotycki portal z cenną rzeźbą Madonny. Obecne wejście do świątyni wybudowano w stylu gotycko-katalońskim, z trzema arkadami. Jedna z kolumn była wcześniej częścią meczetu, o czym świadczy wyryty na niej werset Koranu. Portal jest pokryty dekoracyjnymi płaskorzeźbami autorstwa Antonio Gambary i Francesco Mirandy. Apsyda, ozdobiona wieżyczkami i dekoracjami ścian zewnętrznych, to oryginalna część budynku z XII wieku.

Katedrę zbudowano na planie krzyża. Wnętrze jest podzielone na nawę główną i dwie boczne. W kaplicach pochowano niektórych królów Sycylii, między innymi Henryka VI, jego syna Fryderyka II oraz Piotra II Sycylijskiego.

Cennymi elementami wnętrza są pozostałości drewnianego chóru z roku 1466 oraz marmurowych ozdobnych gzymsów wykonanych w XVI wieku przez Giaginiego. Znajduje się tu także wiele cennych obrazów i rzeźb: marmurowa figura Madonny z Dzieciątkiem z XV wieku, obraz Madonna della Scalla Giaginiego, czy polichromia z XIII wieku. W Kaplicy Relikwii można zobaczyć relikwie między innymi świętej Krystyny, Agaty, Świętego Kosmy, a także pierwszego patrona Palermo, świętego Mamilianusa. W podziemiach znajduje się krypta z grobowcami z czasów rzymskich, bizantyjskich i normańskich.

Ciekawostką jest fakt, że w katedra posiada swój własny heliometr. Było to dość proste urządzenie służące do mierzenia i regulacji czasu oraz kalendarza. Heliometr, podobnie jak urządzenia do prostej fotografii otworkowej, rzucał w południe obraz słońca na posadzkę katedry. Znajduje się na niej wykonana z brązu linia wyznaczająca północ i południe, wskazująca pozycję słońca w czasie przesilenia zimowego i letniego, z zaznaczonymi znakami zodiaku wskazującymi pozostałe miesiące roku.

Dodatkowe szczegóły
Typ miejsca: 
Katedra
Nabożeństwa: 
Dzień powszedni 7:30, 18:00 Niedziela i święta 8:45, 9:45, 11:00, 18:00
Dodatkowe media

Lokalizacja

Przeglądanie tej mapy wymaga Javascript.